تعداد بازديد :  
تاريخ : پنجشنبه ٢٠ آبان ۱۳۸٩

                                                                    

فکرم را از پراکندگی ویرانگر به نقطۀ موعود می‌سپارم.

شادم یا غمگین، نمی‌دانم. دوری این همه سال غم‌انگیز است و رسیدن، در نقطه‌ای از عصر، به نقطۀ آغازی شیرین.

چقدر می‌شود از تو گفت، نمی‌دانم... اما کمی که به درون‌تر بیایم، پیداست همه آن سوی صورت‌های بی‌صدایشان دلی دارند که صدایت می‌زند.

دانسته و ندانسته تو را دارند و شیرینی این داشتن را بادلیل و بی‌د‌لیل حس می‌کنند.

باید از کلمات ناتوان بگذرم. از کلمات ناگویا. باید دست به دامان مهر خودت شوم. باید از تو بخواهم که از خودت بگویی بی مدد ابر بخشنده. بی دخالت لحظه‌های ناخالص که به موج‌های تاریکشان وقفه در ذهن و نگاه می‌ریزند.

نباید برای تو کم بگذارم. تو غیبت دیرسال مرا به حضور لحظه‌ای گذرا و کلمه‌ای کم، بخشیده‌ای و من ناتوانم از گفتن...


برچسب‌ها:


ارسال توسط هم عهدان منتظر
تعداد بازديد :  
تاريخ : شنبه ۸ آبان ۱۳۸٩

 چون شام تار فراق به سر رسید و صبح روشن وصال دمید، یوسف رو به برادران کرد و گفت: به سوی کنعان روانه شوید و همه ی خاندان تان را همراه خود بیاورید. او نیکان را از بدان جدا نکرد و همه را به محضر خویش فراخواند.

                                       و أتونی بأهلکم اجمعین.١

                                و همه ی نزدیکان خود را نزد من آورید.


ای یوسف زهراعلیه السلام! درست است که یوسف، همه ی خاندان برادرانش را فراخواند، ولی امام رضاعلیه السلام نیز فرموده است:

                                            الامام الوالد الشفیق.٢
                                        امام همان پدر مهربان است.


شاید ما فرزندان نافرمانی باشیم، ولی مگر برادران یوسف چنین نبودند؟ مانیز عاجزانه از شما می خواهیم آن گاه که روز موعود فرا رسید، همه ی ما را بدون جدا کردن بدان از نیکان، با بزرگواری به بارگاه خود بپذیرید و از لطف خویش بهره مند سازید.
خدایا! می دانیم مهر اولیای تو، متاع گران قدری است که آن را در هر دلی نمی نشانی؛ زیرا هر سینه ای را گنجایش آن نیست، ولی مگر فراخی سینه ها به دست تو نیست؟
بارالها! می دانیم که این گوهر درخشان تنها در صدف های پاک می روید، ولی مگر سیل رحمت تو از زدودن آلودگی های دل های ما ناتوان است؟
پروردگارا! بسیاری خدمتگزار بارگاه اویند. آیا اگر نان خور دیگری به آنان افزوده شود، به آستان او زیانی می رسد؟

یارب! اندر کنف سایه ی آن سرو بلند            گر منِ سوخته، یک دم بنشینم، چه شود؟

پروردگارا! مهر یوسف را در دل عزیز مصر و همسرش نشاندی، مهر یوسف زهرایت را نیز تو در دل ما بنشان. عشقی دِه جان سوز که از سوز آن، جهانی بسوزد و از آن سوزش، شعله ای فراهم آید تا چراغ راه مشتاقان گردد. آمین.
                                                 


زهی خجسته زمانی که یار باز آید                        به کام غم زدگان غم گسار باز آید
در انتظار خدنگش همی تپد دل صید                     خیال آن که به رسم شکار باز آید

مقیم بر سر راهش نشسته ام چون گرد                بدان هوس که بدین رهگذار باز آید
به پیش خیل خیالش کشیدم ابلق چشم              بدان امید که آن شهسوار باز آید
چه جورها که کشیدند بلبلان از دی                      به بوی آن که دگر نوبهار باز آید
زنقش بند قضا هست امید آن حافظ                      که هم چو سرو به دستم نگار باز آید

                                                


برچسب‌ها: شعرمهدوی


ارسال توسط هم عهدان منتظر
تعداد بازديد :  
تاريخ : چهارشنبه ٥ آبان ۱۳۸٩


برچسب‌ها:


ارسال توسط هم عهدان منتظر