مولایم  :

گاهگاهی به نگاهی دل ما را دریاب               جان به لب آمده از درد . خدا را دریاب

اگر از دولت تو مرا نیست نصیب               گاهگاهی به نگاهی دل ما را دریاب

به امیدی به سر کوی تو روی آوردیم              شهریارا ! به در خویش گدارا دریاب

دل مارا به شب هجر فروغی بفرست                شبرو وادی اندوه و بلا را دریاب

سنگها می خورم از دست جنون دل خویش           من دیوانه انگشت نما را دریاب

به وفاداری تو شهره شهرم ای دوست               زوفا معتکف کوی وفا را دریاب

سال ها رفت که از جام محبت مستم                 من دردی کش صهبای ولا را دریاب

کاروان رفت و من از هوسفران دورم دور        من از قافله شوق جدا را . دریاب

راه باریک و بسی پر خطر و تاریک است             سببی ساز و درین مهلکه ما را دریاب

تا دلم بار غم عشق به منزل فکند              شهسوارا ! من افتاده ز پا را دریاب

تا فغان دل غمدیده ما را شنوی                نازنینا ! سحری باد صبا را دریاب

دوش رویای لب نوش تو با من می گفت       کای شهید غم من ! آب بقا را دریاب 

 سوی ( پروانه ) نظر کن دعاگوی تو باد        گنه آلوده خود را به مدارا دریاب