جانا چراغ دل تویی، این دیده را ساحل تویی                                                             ، آواره رامنزل تویی، نوردل غافل تویی،                                                              جان مرا قابل تویی، بشنو سلام جان ما،                                                                ای غایب از چشمان ما هم جان تو و جانان تویی،                                                   امداد بی پایان تویی، شد بیت هر دیوان تویی،                                                         محبوب هر دوران تویی، ارباب صد خانان تویی،                                                       بنما کرم براین گدا، ای غایب از چشمان ما.

                                                                                                                         (مهدی جعفری)

ای شاهد شاهدان کجایی؟                                        ای آب رخ مهان کجایی؟

ای چشم و چراغ عالم دل                                       ای جان جهان،کجایی؟

بی روی تو طاقتی ندارم                                        ای صاحب انس و جان کجایی؟

گفتم که از فراقت عمریست بی قرارم                گفت از فراق یاران من نیز بی قرارم

گفتم که یاورانت مظلوم هر دیارند                    گفتا مرا ببینند مظلوم روزگارم

گفتم به شیعیانت آیا پیام داری ؟                      گفتا که گفته ام من ، هر دم در انتظارم

غنچه ای نشکفته و پژمرده ام                     رنج بی حد دیده وافسرده ام

روی دوشم بار محنت برده ام                      از حرامیها کتکها خورده ام

  سرو بودم قامتم خم گشته است                  قدرت بینائیم کم گشته است

کس ندیده همچو من پروانه ای                    کس ندیده شاه در ویرانه ای

شمع نادیده چو من پروانه ای                     طائر محروم زآب و دانه ای

رزقم از روز ازل غم گشته است                 قدرت بینائیم کم گشته است

نا چشیدم شهدی از دنیا به کام                    بال نگشوده فتادم من به دام

وای از روز ورود ما به شام                     سنگ می آمد فرود ازروی بام

پیش چشمم تیره عالم گشته است               قدرت بینائیم کم گشته است

یک طرف زنها  میان  قافله                      آمدند  با  کفش  های آبله

ناگهان برخاست بانگ هلهله                    یک قدم تا مرگ دارم فاصله

روی نیزه راس بابم گشته است                قدرت بینائیم کم گشته است

مجید رجبی

چشم‌ها پرسش بی ‌پاسخ حیرانی‌ها
                                                            دست‌ها تشنه تقسیم فراوانی‌ها
با گل زخم، سر راه تو آذین بستیم
                                                            داغ‌های دل ما، جای چراغانی‌ها
حالیا! دست کریم تو برای دل ما
                                                            سرپناهی است در این بی‌سر و سامانی‌ها
وقت آن شد که به گل، حکم شکفتن بدهی
                                                            ای سرانگشت تو آغاز گل‌افشانی‌ها!
فصل تقسیم گل و گندم و لبخند رسید
                                                            فصل تقسیم غزل‌ها و غزل‌خوانی‌ها...
سایه امن کسای تو مرا بر سر، بس!
                                                            تا پناهم دهد از وحشت عریانییها
چشم تو لایحه روشن آغاز بهار
                                                            طرح لبخند تو پایان پریشانی‌ها

قیصر امین پور

گفتند خلایق که تویی یوسف ثانی                       چون نیک بدیدم به حقیقت به از آنی

شیرین تر از آنی به شکر خنده که گویم              ای خسرو خوبان که تو شیرین زمانی

چون اشک بیندازیش از دیده مردم                     آن را که دمی از نظر خویش برانی

خوشا دردی که درمانش تو باشی                      خوشا راهی که پایانش تو باشی

خوشا چشمی که رخسار تو بیند                      خوشا ملکی که سلطانش تو باشی

خوشا آن دل که دلدارش تو گردی                       خوشا جانی که جانانش تو باشی

عراقی همدانی